|
Untitled Document
مشاوران داخلي يا خارجي؟
امروزه، برون سپاري در تمام عرصهها تبديل به يك مد شده است و شركتها تا حدامكان سعي ميكنند كه براي كاهش هزينه ها به برون سپاري فعاليتهايشان بپردازند.
ظاهرا مشاوران نيز از دايره برونسپاري راه فراري ندارند و كمتر شركتي دست به استخدام مشاوران مديريتي ميزند، بلكه تلاش مي كند تا در قالب يك برنامه برونسپاري از مشاوران خارج شركت استفاده كند، پروژه را به پايان برد و سپس كار مشاوران را پايان بخشد و بهاين ترتيب هزينه كمتري بابت مشاوره پرداخت كند.
استيو اندريول، استاد دانشگاه ويلانوا در گروه IT و مشاور چندكشور معتبر ايالات متحده، در مقالهاي باعنوان «مشاوران در خانه مرغ» به اين موضوع مي پردازند كه آيا داشتن مشاوران نيمه وقت يا تمام وقت براي يك شركت مفيدتر است يا برون سپاري مشاوره مديريت؟
او معتقد است كه هم اكنون بسياري از شركتها، تمايل به جذب مشاوران خارجي براي پروژههاي خود دارند، زيرا اين كار هزينه كمتري براي آنها دارد. اندريول تفاوتهاي مشاور داخلي با خارجي را چنين برميشمرد: اول اينكه مشاوران داخلي در محيط شركت كار كردهاند و با فرهنگ شركت آشنا هستند، دوم آنكه از آنجا كه مشاوران داخلي، دائمي هستند، بايد نسبت به شكست يا موفقيت مشاوره خود، پاسخگو و مسئول باشند در حالي كه يك مشاور خارجي، مشاوره مي دهد و سپس كارش پايان مييابد و مسئول مشاورههايي كه داده است، نيست. اين مسئوليتپذيري مشاوران داخلي آنها را مجبور به دقت و مطالعه بيشتر در حرفه خود ميكند.
بعضي شركتها اين مشاوران خارجي را استخدام ميكنند تا بتوانند پرستيژ شركت را بالا ببرند، اما دستهاي ديگر، با هدف رشددادن و سرمايهگذاري براي آموزش مشاوران، آنها را استخدام ميكنند و سپس بهكار ميگيرند.
حالت دوم بسي مطلوبتر به نظر مي رسد. مشاوران داخلي با كمپاني زندگي ميكنند فرهنگ الگوي تجارت و فرايندهاي توليد سود شركت را ميآموزند.
آموزش، ثمربخشتر از استخدام خارجي است، زيرا يك نوع سرمايهگذاري است كه بازده آن در آينده مشخص ميشود
| 